Gülümsemek

İnsanın en çok sevdi(ce)klerine yakıştırdığı, bana göre her insana yakışan, çekilmesi zor olanlara bile yaşama sevinci katan ve etrafımda ki birçok insanın hem en masum, hem de en samimi halini yansıtan olay nedir diye soracak olursak.. “gülümseme” derim.

Hayata yaşam, yaşama sevinç katan insanların vazgeçilmezi..

Çok fazla insan bunu samimi duygularıyla yaşayamıyor ve içlerinde öyle ya da böyle bir belirsizlik veya genel olarak bir boşluk oluşuyor. Bir süre sonra kendisiyle çelişiyor. Fakat bu tam anlamıyla o insanın suçu değildir; imkânlar ve engel olunamayan çevresel etkenlerden kaynaklanabilir. Kimi zaman hepimizin yaşadığı hatta bu samimiyeti yansıtamadığımız anlarda olduğu gibi.

Haliyle bu insanlar ayrı bir kamp alanında yaşamıyor. Bazılarınız kendinizden uzaklaştırmaya çalışabilirsiniz, (birçok örneğini gördüm) bence bunu yaptığınız için çok gereksizsiniz. Çünkü gerçekten birçok insanda bu durum var; En yakınınızda ki kişilerde dahi fark edebilirsiniz.

Fakat bu durum engellenemez değil…

Ben bugüne kadar profesyonel olarak hiç kimseden psikolojik destek almadım. Bazen merak ettiğim sorular olduğu zaman bir telefonla cevap alabildiğim insanlar oluyordu. Veya bir çay sohbetine denk getiriyorduk. Biraz hüzün, mümkün olduğu kadar da biraz sevinçle geçen anlar zinciri örüyorduk.

Daha çok beni mutlu edebilecek ve bunun için benden hiçbir şey götürmeyecek uğraşlar bulmam gerekiyordu; Bilgim dışında hiçbir şey götürmeyen tek şey de “yazı yazmaktı”.

En zor zamanlarımı, en stresli, en hüzünlü, en karamsar ve umutsuz, en fakir(: , tabi ki en zengin, kimi zaman en neşeli, kimi zamanda en mutlu anlarımı gizlediğim satırlarım oldu. Ve sayfalar bu sırları saklayan en sadık dostlardan sayıldıkları için sabun gibi kayan ilişkilerden uzak kaldık… Bu uzaklık kendini gösterenlere karşı mesafesini hep korumalı.

Dolayısıyla çevresel veya farklı nedenlerden dolayı boşluğa düşen ve belirsizlik yaşayan insanlar bunu deneyimleyebilirler. Ben az kitap okurum ama vakit buldukça deneme yazmaya çalışırım. Önemli gazetelerden engelli, bilişim ve teknoloji konularında profesyonel yazarlık teklifi almış olsam da yazı yazmak bana daha çok huzur ve sevinç kattığından bu yolla para kazanmayı hiç düşünmedim. Fakat yaşamında doruk noktaya koyanlara hep saygı duydum; düşüncelere ve görüşlere de kısmen saygı duyabilirim. Herkese saygı duyan ve her şeye evet diyen “Yes Man” lerden değilim.

… Yani insanlar bir şeyleri aşmak zorunda. Bu kendilerini olabilir veya hedefleri olabilir. Ama o yolu aşarken bir şeyi doğru yapmazlarsa geri dönemeyebilirler. “Samimi Gülmeyi”… Bunu yapamadıkları zaman bir şeyler hep eksik olur. İstediğiniz noktaya gelirsiniz, hatta garantilediğinizi sanarsınız ama bence bir şeyler hep eksik kalır. Hepsini geçtim; Bazen “hayat yolunu bulur, sen yine tutunacak dal ararsın.” Bu yüzden;

Hayatıma yaşam, yaşamıma sevinç katan insanlara karşı,

1

“Gülümsemekten, asla vazgeçmek istemiyorum”..

PK

Kemal Ateş

08.10.1988 – 11:20