Gökkuşağı

Başlığın içerikle anlam ilişkisi tahmin ettiğinizden farklıdır. Şimdiden uyarıyorum... Alınmayınız!  Gelelim asıl meseleye.

İnsan kime ne kadar değer vermesi gerektiğini canı yana yana öğreniyor. Kişiliğinde şeref yoksunu, haysiyeti beş para etmez, tükürsen gökyüzünden yağmur düşüyor sanıp; bereket diye kucak açacak o kadar çok insan var ki!

Eksik olmuyorlar… Ek-silmiyorlar…

İşte bu yüzden güvensiz kalplerimizi karaktersiz insanlara borçluyuz. Yani yavşaklık renk olsaydı, bu arkadaşlar Gökkuşağı olabilirlerdi.

Zaten böyle hayatın, yaşamın, sevginin, senin, onun hatta her şeyin içine eden cibilliyetsiz yavşaklar yüzünden oluyor ne oluyorsa. Kendi hallerine bırakmak lazım; Ağır bir yüktür, kaldırmasını bilene.

Sabırdan sonra söylenen sözün de ağır olduğunu söylerler, söyletmeyin yeter.

Hadi bakalım…

İçimizdekileri de döktük.

İstanbul’da görüşürüz…