1. Kur’ân-ı Kerim’de geçen isimleri

• Ahmed :
• Emin :
• Beşîr :
• Burhan :
• Hâtem :
• Daî :
• Rauf
• Rahim
• Rasûlu’r-Rahme :
• Sirâc :
• Münîr :
• Sırât-ı Müstakim :
• Tâ-Hâ :
• Yâ-Sîn :
• Hâ-Mîn :
• Abd :
• Urvetü’l-Vüskâ :
• Kademü’s-Sıdk :
• Muhammed :
• Müddesir :
• Müzemmil :
• Mustafa :
• Müctebâ :
• Nebiyyü’l-Ümmî :
• Nezîr :
• Nimetullah :
• Hâdî :

2. Diğer kitap ve sayfalarda geçen isimleri

A. İncil’de ;

• Ahmed :
• Baraklit (veya Faraklit) :
• Hanbatâ :
• Rûhu’l-Hak :
• Rûhu’l-Kuds :
• Sâhîbü’l-Kâdîb :
• Sâhîbü’n-Naleyn :

B. Tevrat’ta ;

• Ahyed :
• Bidbid :
• Dahûk :
• Mütevvekil :
• Muhtar :

C. Zebur’da ;

• İklîl :
• Cebbar :
• Hamyâtâ :
• Hâthât :
• Kayyim :
• Mukîmü’s-Sünne :

D. Diğer Peygamberlere gönderilen suhufta geçen isimleri

• Ehûnâh :
• Tâbtâb :
• Müşeffih :
• Ecîr :
• Hâtem :
• Mâzmâz :
• Munhaminnâ :

3. Hadislerde belirtilen isimleri

• Ahmed :
• Ahyed :
• Emîn :
• İmânü’l Muttakîn :
• Haşir :
• Habîbullâh :
• Râkibül-Burak :
• Rasulü’r-Rahme :
• Rasûlü’r-Râhe :
• Rasûlu’l-Melâhim :
• Seyyidü’l-Mürselîn :
• Seyyid-i Veled-i Adem :
• Sabık :
• Şeff :
• Şâfı’ :
• Müşeffa’ :
• Sâhîbü’l-Hâtem :
• Tâ-Hâ :
• Zahir :
• Âkıb :
• Abdullah :
• Kâidü’l Gurri’l-Muhaccel’in :
• Kuşem :
• Mâhi :
• Muhammed :
• Müddesir
• Müzemmil :
• Muktefî :
• Mukaffa :
• Nebiyyü’t-Tevbe :
• Nebiyyü’r-Rahme :
• Nebiyyü’l-Melhame :
• Yâ-Sîn :

4. Esmâ’l Hüsna ile ortak olan isimleri

• Evvel :
• Âhir :
• Cebbar :
• Hâmid :
• Hamîd :
• Hâk :
• Habîr :
• Ra’ûf :
• Rahim :
• Şâhîd :
• Şehîd :
• Sekûr :
• Sâdık :
• Azız :
• Azîm :
• Afüvv :
• Alîm :
• Fettâh :
• Kuddûs :
• Kavı :
• Zû-Kuvve :
• Kerim :
• Ekrem :
• Mübeşşir :
• Mübîn :
• Mahmûd :
• Mümin :
• Müheymin :
• Nûr :
• Velî :
• Mevlâ :
• Hâdî :
• Yâ-Sîn :

5. Diğer Peygamber ve Din büyükleriyle ortak olan isimleri

• Rasûlullah :
• Nabiyyullah :
• Abdullah :
• Şâhid :
• Mübeşşir :
• Nezîr :
• Nebiyyü’r-Rahme :
• Nebiyyü’t-Tevbe :
• Safıyyullâh :
• Halîlullâh :
• Kelîmullâh :
• Rûhu’l-Kuds :
• Murtezâ :
• Müctebâ :
• Hüccetü’l-İslam :

6. Hz. Peygamber için kullanılan tabirler

• Fahr-i Kainat :
• Fahr-i Adem :
• Mefhar-ı Âlem :
• Ebü’l-Müminîn :
• Hayru’l-Mürselin :
• Kân-ı Şefaat :
• Mahbûb-ı Hâk :
• Muîn-i Beşer :
• Rasûlü’s-Sakaleyn :
• Seyyidü’s-Sâdât :
• Seyyidü’l-Mürselîn :
• Sultânı Enbiyâ :

7. Hz. Peygamber’in edebi mahiyetteki isimleri

• Meh-i Burc-i Fezâyil :
• Bedr-i Dücâ :
• Mâh-ı Münîr :
• Sadr-ı Bedr-i Kâinat :
• Âyîne-i Ezel :
• Mir’ât-ı Huda :
• Cevheri Zât :
• Dürre-i Beyzâ :
• Dürr-î Yetîm :
• Şems-i Kevneyn :
• Şems-i Sübhân :
• Âfitâb-ı Evc-i Dîn :
• Neyyir-i A-zam :
• Sehâb-ı Rahmet :
• Tabîb-i Marîz-i İsyân :
• Menba-ı Âb-ı Hayât :
• Nizâmü’l Âlemîn :
• Rûh-i A’zam :
• Ser-Çeşme-i Kerem :
• Serv-i Bostanı Din :
• Şâhenşahî Asfiyâ :
• Ukde-Güşâ :

8. Hz. Peygamber’in değişik zaman, mekân ve topluluklara göre aldığı isimler

• Dünyaya gelmeden önce, Ahmed :
• Hayatta iken, Muhammed :
• Kendisinden sonra, Mahmud :

9. Ka’bu’l-Ahbâr’dan nakledilen bilgilere göre Hz. Peygambere verilen isimler

• Ehl-i cennet meyanında, Abdü’l-Kerîm :
• Ehli berzah indinde, Abdü’l-Cebbar :
• Melaike-i arş lisanında, Abdü’l-Hamid :
• Şair fıriştegân beyninde, Abdü’l-Mecid :
• Peygâmberân arasında, Abdü’l-Vehhâb :
• Cinniyân içinde, Abdü’r-Rahim :
• Şeyâtinde, Abdü’l-Kuddus :
• Hareşâtta, Abdü’l-Mugis :
• Vahşilerde, Abdü’r-Rezzak :
• Sibâ tani yırtıcı hayvanlarda, Abdü’s-Selam :
• Dört ayaklı hayvanlar indinde, Abdü’l-Mü’min :
• Kuşlar indinde, Abdü’l-Gaffar :

Önemli Not: Peygamber Efendimizin isim ve sıfatları Prof. Dr. Emine
Yeniterzi Hanımefendinin çalışması sonucu tasnif ve terkip edilmiştir. İki
noktadan sonrasını da Allah’ın izniyle naçizhane ben araştırmaya niyetlendim.

ALLAHAISMARLADIK

O doğru, yaşam bulmasına düşünceyle varamayacağımız, yeryüzünde yalnız insanların değil; canlı varlıkların iyiliğini ve hayatın yalnızca bundan ibaret olduğunu yalanlayan, acımasız, bir yüze vurumu gibidir…

Bizler, o doğruyu bulmak için kendimizi geliştirelim, fedakârlıklar yapalım. Başkalarında güçlü gördüğümüz en zayıf yönlerimizi bulalım ve tamamlayalım. Bizleri temsil eden değerlerimizi ve en önemlisi insanları, doğru olarak yargılayalım. Burada unutmamalıyız ki;

İnsanlar kişilikleriyle, zihinsel yetenekleriyle, deneyimleri, değerleri ve kararları ile kendi dönemlerinin ruhunu heyecanıyla yaşarlar. Kimi zaman bu ruhu onlar meydana getirirler. Güven oluşturur, hükmetmez, birlikte hareket ederler. Bu birliktelik onları bir bütün yapar ve o bütün insanlığı ortak bir hedefe götürür; Güvenle…

Varlıkların en muhteşemi olan insanlığı ise ancak yaratıcı, yapıcı ve hakikati gösteren fikirler inşa edebilir. Bizleri inşa edecek olan o fikir, tarihte herkesin yanlış yaptığı bir şeyin, doğrusu olacaktır.

Sonsuzluk, o doğru için hissettiğim şeydir.

Kemâl Ateş

Türk tarihinde yaşayışı öğretilerine, yaptıkları söylediklerine, özü sözüne tamamen uygun bir kişiliğin karakterinize dercetmesi, biz ile sen arasında bir gönül bağı kurmuştur. İslam ahlâkının Türk yaşam şekli ile kaynaşmasını sağlamış bütünleştirici eserleriniz ile bizlerin yaşamlarını bu denli güzelliklerle tanıştırdınız. Dahası, bizlerin asırlar boyunca unutamayacağı bir adımınız ve önleminiz vardır; Divan-ı Hikmet adı altında toparladığınız hikmetlerin ve eğitici sözlerin bütününün Türkçe olarak yaygınlaştırılması… O dönemde Arapça ve Farsça, öğrenim ve aile çevrenizde bile ilim ve sanat dili olarak hâkimken sizin Türkçe’ye sarılmanız, Türk milli kültürünü zenginleştirmiştir. Sizin Türkçe’yi tercih etmeniz, Türk kültür birikiminin dışarıdan gelen farklı malzemelerle karışmasını önlemiş, Türk inanç ve geleneklerinin bize mahsus, katkısız sadeliği korunabilmiştir. Bu suretle öncesizlik ve sonsuzluk sizinledir. Sizin yeriniz bizim kalbimizde ve yüreğimizdedir.

Fakat ben üzülüyorum. Hz. Muhammed (aleyhissalâtu vesselâm)’i, Mevlana’yı, Yunus Emre’yi, Hacı Bektaş-ı Veli’yi, Nasrettin Hoca’yı ve sizi bize anlatmadılar. Sizleri anlayamadık, kalben izlerinizi geç bulduk. Sizler gibi pek çok dinimizin manevi bütünlüğünü yaşayan, hisseden ve bilen nice özel insanları bizlere anlatmadılar. Doğru anlatamadılar. O (aleyhissalâtu vesselâm) bir insandı, o güzel bir insandı. Bizlere onun adaleti, ahlâk anlayışı anlatılmadı. Keza siz bunu başardınız. Yaşadığınız yıllarda eserlerinizle, yaşantınızla ve öğretilerinizle bunu başardınız. Bizlere yakınlaştırdınız. Siz onu (aleyhissalâtu vesselâm) takip ettiniz, muhteşem öğrencileriniz de sizi takip etti, Yunus Emre sizi takip etti. Düşüncelerinizi vurguladı pek çok müşfik insan. Sizin anlayışınız, dini doğruya yöneltmiş, insanları doğruluğa yönlendirmiş. Allah sizden razı olsun.

 Yesevilik

 Kemal Ateş

Üzülme!
Üzülüyorsan, Biri var ki cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor. Onun için dokunuyor kalbine. Kıymetini bil ki, üzmeye değer görüyor seni. Hüzünlerin kalbinin toprağını allak bullak ediyorsa, sen ekilmeye layık bir topraksın demektir. Kaygıların vuruşuyla tuz buz oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, yarılan göğsüne umut fidanları dikiliyor demektir.

Üzülme!
Yüzün yerde geziyorsan, ellerin boynuna sarılı ise, içini ısıtacak haberlerin mürekkebi damlıyor olmalı ömrünün defterine. Kar yağıyorsa güvendiğin dağlara, yarının ovalarında rengârenk çiçeklerin olacak demektir. Hırçın fırtınalar sarsıyorsa sevinçlerinin zirvesini, rüzgârlar dövüyorsa umudunun yamaçlarını, bir yüce dağsın sen demek ki, az bekle, eteğinden serin pınarlar akmaya başlayacak demek ki…

Üzülme!
Üzülüyorsan, şımaramazsın. Kibrin kirli tuzağına düşemezsin. Kendini beğenmişliğin çamuruna dolaşmaz ayakların. Uzak geçersin isyanlı yollardan. Heveslerinin ardı sıra düşüp nisyan uçurumlarının başına sürüklenmezsin. Seni Biri yakınlığına çağırıyor demek ki… Gözden çıkarmamış olmalı seni.

Üzülme!
Üzülüyorsan, bir kutlu teselli kapısının önünde bekletiliyorsun demektir. Gözlerini kaldır vefasız dünyanın eşiğinden. Gönlünün elinden çıkar sebeplerin boş avuntularını. Umudunu kes sahte doymalardan. Yüreğini küstür coşkulardan. Kapı açıldı açılıyor demektir.

Üzülme!
Üzülüyorsan, kaybedeceğin bir şeyler var demek ki… Kaybedeceği bir şeyi olanlar çoktan kazanmışlardır. Eline geçmeyenleri saymakla tüketme nefesini, elindekileri saymaya başla. Hepsini saysan bile, nefesini saymaya nefesin yetmeyecek demektir. Bak işte zenginsin.

Üzülme!
Seni bir “İşiten” var. Seni, senin kendini bile sevmenden önce O sevdi. Senin kendini bile bilmediğin unutuş kuyularından çekip çıkardı seni. Çektiğin acılara habire meşgul çalan telefonlar gibi kör ve sağır değil O. Yüreğinin her yangınına O yetişiyor. Ayrılıklarına ve sıkıntılarına metal soğukluğundaki plazalar gibi umursamaz değil O. Yitirdiklerinin hepsini sana iade edeceğine söz veriyor. Sevdalarına ve özlemlerine çok seçenekli sınav kâğıtları gibi tatsız ve tuzsuz formüller sunmuyor. Seni herkesten çok anlıyor, seni senin kendini düşündüğünden çok düşünüyor. Gözyaşlarınla imzalayasın istiyor yakarışlarını. Bir ebedî çerçevenin içinde, gösterişsiz bir kullukla fotoğraflamak istiyor seni. Dağılıp giden ömür kırıntılarının arasından sıcacık bir kardelen ümidi devşiresin istiyor. Keyfinin çatlak kabuklarının arasından sonsuz teselli pınarları akıtmak istiyor.

Üzülme!
Varlığının tenine çiziktir her hüzün. Varlığından haber verir üzüntün. Hatırlar mısın, bir zamanlar hatırlanmaya değer bir şey bile değildin. Hiç umursanmadan çöpe atılabilecek kirli bir su iken sen, yüzüne bir tek O baktı. Kimselerin arayıp sormadığı, önemseyip adını bir kenara yazmadığı o günlerde, Senin adını ilk O andı. Hatırını bildi. Seni yanına aldı. Hep yanında oldu. Sen seni unutup da başını yastığa koyduğunda bile, seni her defasında sabaha çıkardı. Sen Onu defalarca unuttun ama O seni asla unutmadı.

Üzülme!
O’nun en sevdiği kulu da yalnız kaldı. Taşlandı. Sürüldü. Yaralandı. Aç susuz kaldı. Yuvasına uzaktan göz yaşları içinde baktı. Mağarada yapayalnız ve korunmasızdı. Senin gibi üzülen yol arkadaşına sonsuz müjdeler veren tebessümüyle fısıldadı: “Lâ tahzen, innAllahe meânâ.”

Üzülme!
Kaldır yüzünü yerden. Omuzlarından sarsıp kendine getirmek istiyor seni Sevgili. “Rabbin sana küsmedi ki…” Gözlerinin içine içine bak sevdiklerinin. “Rabbin seni unutup yalnız bırakmadı ki…”

SENAİ DEMİRCİ

İki insan; En fazla Güneş & Ay kadar uzak olabilir birbirine ve en fazla o kadar yakın durabilir. En az onlar kadar ortak noktası vardır ve en fazla o kadar gerçektir… Çünkü onlar;

Kendi karanlıklarını ve ortak karanlıklarımızı aydınlatıyorlar… Dünyanın yavaşça hareket etmesini izlerken hayali bir canlandırmanın yokluğunu hissettirmeden, muhteşem bir sahneyi tek ve özel olanlara; bizlere armağan ediyorlar.

Bir yaşam, yahut bir hayat için bitmeyen bir yolculuğu sürmek gibi… Gündüzleri ve geceleri yalnızca sevgilerini paylaşan yolcular gibi… Bu yolculukta muhteşem olan sevgiyi, karanlıkları ve aydınlıklarında yaşatmaları gibi… Giz dolu bir yaşamın mükemmel dönüşümünde, aşığın büyülü halini yaşamak gibi… Evet;

Taze bir aşk yaşarcasına.

O kadar uzak & O kadar yakın..

& Bir O kadar da gerçek… .

Kemal Ateş

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla…
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…
Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi…
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu…
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.. .
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
Bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra…
Ve bir sure sonra yazı, kendimi öğretti bana…

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi…
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi…

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karsı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde…
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün…
Ve gerçeğin acı olduğunu…
Sonra dozunda acının,
Yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayati tadacağını öğrendim.

Dostlarım,

Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim.
Olur ya…
Kalp durur…
Akil unutur…
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur…

Mevlānā Celāl-ed-Dīn Muhammed Rūmī

Bir zamanlar zekamızın kanıtı olarak yükselen bu gökdelenler, artık ufalan yapılar haline geldiler.

Bu an bitmeden önce, insan hayatının bir rüya gibi olduğunu hissettim. Zaten hayatın neşesi buydu. İnsanlığın hayat tarafından kaybedilmesi, kendini kaybetmesi ile başlıyordu. Bu durumda geçmişte yaşanan günler, artık gelecek için bir hayaldi. Dünya’nın yavaşça hareket etmesini izlerken beni heyecanlandıran ve güçlü kılan şey ise, bu durumun kesinlikle değişebileceğidir.

Çünkü hayaller, onları düşleyenler kadar gerçektir

& bu son yüzyılın durumu, hepimizin hikayesidir.

Kemal ATEŞ
ka@kemalates.com
12 Temmuz 2010 22:00

•    Zihinsel engelliler ile ilgili alanlarda gelişme kaydedilmemiştir. Zihinsel engellilerin hakları, kendilerine tedavi olma ya da olmama seçeneğinin verilmesi konularındaki sorunlar devam etmektedir.
•    Zihinsel engellilerin rızası dışında hastahaneye kapatılmalarını engellemek üzere Medeni Kanun’da değişiklik yapılmamıştır.
•    Zihinsel engellilerle ilgilenen sağlık kuruluşlarını denetleyen bir makam bulunmamaktadır.

Ülkemizde zihinsel engellilerin tedavileriyle ilgili programların geliştirilmesi, gönüllü çalışmaların artırılması, insaların teşvik edilmesi ve hastaların bulunduğu fiziki koşulların iyileştirilmesi gerekmektedir.

Sağlıklı yaşamak ve bunun yanında sağlığımızı tehdit edebilecek her türlü riske karşı sosyal güvence altında olmak nasıl sosyal bir hak ise, hasta ve/veya özürlü duruma düşmüş insanların yeniden toplumsal hayata dönebilmelerini sağlayan tıbbi, mesleki ve psiko-sosyal rehabilitasyon hizmetlerinden yararlanmak da son derece önemli bir haktır. Sosyal güvenlik sistemi içinde yer alamayan ve dolayısıyla sağlık güvencesine de sahip olamayan ailelerin, dünyaya engelli çocuk getirme ihtimallerinin daha yüksek olduğunu varsaydığımızda; toplum içinde yaşayan tüm fertlere, özellikle risk faktörü taşıyan kesimlere yönelik bütün koruyucu sağlık hizmetlerinin, ücretsiz olarak götürülmesi acildir.

Nüfusumuzun %12.24’ünü teşkil eden engelli vatandaşlarımızın karşılaştığı sorunlar, hepimizin sorunlarıdır. Ekonomik ve kültürel yönden zayıf olan ailelerde yetişen çocuklarda, yanlış yetiştirme, yetersiz beslenme, motivasyon eksikliği, ihmal edilme, ilgisizlik, imkansızlık, gibi bir çok olumsuz faktörlerden dolayı zihinsel duraklama ve/veya gerileme görülebilmektedir.

Özgünlüğünüz için bir yaratıcılık egzersizi…

Bilgi ve teknoloji 21.yüzyılın dünyasında hemen herşeyi etkiliyor, değiştiriyor, hızı ise başdöndürüyor… Modern toplumların yaşamında bilişimin etkilemediği bir alan neredeyse yok. O nedenle çağımızın adı, aynı zamanda bilişim çağı. Bu çağda yaşanabilir, ekolojik bir dünya için zayıfların, yoksulların, güçsüzlerin, çocukların, yaşlıların, yetersizliği olan bireylerin (engellilerin) veya genel olarak dezavantajlı grupların yaşamlarının iyileştirilmesi için bilişimciler çeşitli katkılar yapabilirler. Bunu da bu gruplara ilgi göstererek, dikkat ederek sağlayabiliriz. Varsayın ki bu kendi gelişiminiz, özgünlüğünüz için bir yaratıcılık egzersizidir. Program yazarken, tasarım yaparken, analizlerinizde ortaya çıkacak ürünü engellilerin de kullanabileceğini ya da benzer ürünü engelliler için de tasarlayabileceğinizi hatırlayın lütfen… Anımsamak ve düşünmek bilişimcilerin engellilerin dünyasına yapacağı katkıların ilk adımıdır ve bu adım bir sonrakini de bizlere attıracaktır.

Hepinizi Sevgiyle Selamlıyorum

Kemal ATEŞ
ka@kemalates.com

Zamanla bir gülün yaşam için potansiyel bir güç olduğunu hissettim. Fakat bir süre sonra su ile yaşayan gül, anlamını taşıdığı hatıraların solmaması için kurudu. Gülün her an kırılabileceğini gösteren bu durum, kendisine umut bağlayan kişiyi gün geçtikçe bitiriyor, öldürüyordu. İşte onurlu bir hatıranın sembolü olan güle nefes alışın, son esintisiydi…

Dahası, Yoluma İlk Adımdı

10 Haziran 2010 00:00